منم و یک تقدیر ،

منم و یک فریاد ،

منم و یک تردید ،

 منم و یک شب طوفانی و سرد ،

 منم و وسعت شبهای بلند ،

منم و ساکت شبهای کویر ،

 منم و یک عطش بی مقدار ،

                                  عطش بودن دوست ،

                                  عطش لمس صفا ،

                                  عطش مهر ، وفا ،

                                  عطش شور و شب و ماه و دل و یک دریا ،

 و سرم غرق در اندیشه این دور سیاه ،

                                  دور نیرنگ و دروغ ،

                                  دور تزویر و ریا ،

                                 که در آن باکی نیست ، ز سیاهی و نبودن در راه، 

                                 و رسیدن به عدم ،

                                 ز دروغ ،

                                 ز کلام و ز نگاه .

و دلم در تپش یک آواز ،

و گلویم پر بغض ،

و تنم سرد از این شور دروغین جهان ،

و وجودم همه عطشان ، سوزان ،

ز شب و تیرگی و یخبندان ،‌

و لبم غرق سکوت ...

چه سکوتی که مرا می برد اکنون به جنون ،

می رساند به لب دره هیچ ،

بی خیال از همه چیز و همه کس ،

بی تفاوت به زمین و به زمان ،

و دلم می خواهد ،

لب این دره هیچ ، در همین حال جنون ،

بشکنم شیشه غمگین سکوت ،

بزنم فریادی ،

که صدایم برود تا فردا ، تا اوج ،

و  دلم می خواهد ،

نکنم هیچ به خشنودی دنیا نگهی ،

ودلم آنچه بگوید بکنم ...

به خودم می نگرم ،

ایستاده به تماشای جهان ،

تنها ،

خیره و مات و خموش ،

آنچه از من باقیست ،

جرعه ای یا قدحی از عشق است ،

حاصل خاطره های دیروز ،

آن هم  ، بی هراس و تردید ،

 تقدیم تو باد.

« من همین یک نفس از جرعه ی جانم باقیست ،

آخرین جرعه ي اين جام تهی را تو بنوش »