تا حالا تنها شدی ؟

شده حرفت تو گلوت بغض بشه ؟

شده دلتنگ بشی ؟

شده پُر اشک بشی ؟

تا حالا شده دلت بخواد داد بزنی ؟

تا حالا شده صدات پُرِ سکوت بشه ؟

شده دلسرد بشی ؟

شده مثل ابرای تو آسمون گریه کنی ؟

شده پاییز بشی‌ ؟

شده دلگیر بشی ؟

تا حالا شده نفس کم بیاری ؟

شده دل سنگ بشی ؟

شده بی رنگ بشی ؟

شده حرفات بی مخاطب بمونه ؟

شده دلتنگ بشی ؟

...

منم اینجا ، توی دنیا ، تک و تنها ،

پُرم از حس رهایی ،

پُرم از قصه ی پرواز ،

اما تو قفس اسیرم ،

آره ، تنهام .

مثه یه کویرِ تنها ،

سرد و تاریک ،

پُرِ از زمزمه ی وحشیِ فریاد .

مثه بی رنگیِ ابرا ،

مثه دلتنگیِ دریا ،

مثه گریه هایِ ابرم ،

مثه های و هویِ سرما .

مثه برگایِ خزونم

زیر دست وپایِ مردم ،

مثه فریادِ سکوتم ،

یا سکوتی پُرِ فریاد .

مثه خاموشیِ شهرم

وقتی که بارون می باره

و مثه ستاره دلتنگ

وقتی که ماه - ی نداره .

پُرِ غنچه هایِ اشکم ،

پُرِ یه بغضِ قدیمی ،

پُرم از قصه و غصه ،

پُرِ از رنج غریبی .

...

نازنین ! طاقت ندارم ،

دلِ من بد جوری تنگه ،

ولی تو برو عزیزم ،

دلِ من مثه یه سنگه .

هنوزم دووم میارم ،

زیرِ سنگینیِ دنیا ،

دوباره هیچی نمیگم ،

تو برو ، بِرِس به فردا .