بی عشق گویی هیچ ندارم ،

بی امید و بی فروغ ، تنها ، پر از تهی ،

ساکت از بغض و لبریز از فریاد سکوت ،

مردد ، حتی به عشق ...

پروردگارا !

     مرا عشقی عطا کن ، عشقی ابدی ...

     و مرا بدان زنده گردان که روحم در حال مرگ است در این همه سیاهی و غربت .

نازنین خدای من !

     مرا نجات بخش از تردید ،

     که حوادث روزگار و هر آنچه تو می دانی و من ، مرا به تردید واداشته است.

مهربان ابدی !

     در تمامی لحظات بغض تهدید می کند فروغ چشمانم را ،

     و فریاد نهفته در قلبم تلنگر به شیشه سکوتم می زند ،

     و شنیده ها و دیده هایم ،

     -  که ای کاش هیچگاه نمی شنیدم و نمی دیدم -

     مثل خنجری است .

و تو می دانی چه می گویم ،

و از کدامین تاریکی سخن می گویم ...

و تنها تو میدانی درد رخنه کرده در اعماق وجودم را ...

خدای من !

     مگذار روحم بمیرد ،

     مگذار نا امیدی و تردید بر اندک دارایی ام چیره شود ،

     مرا به آنچه برایم نوشته ای صبور گردان .

تمام ذرات تهی وجودم عشقی را طلب می کند ،

عشقی همیشگی ...

و یقین که اوج این عشق ، عشق به توست .

پروردگار من !

     مرا به دم عشق خودت زنده گردان ، که از ازل تا ابدست ،

     و مرا بدان امید بخش ،

     که این خاک غریب تمامی امیدم را ربوده است ...