چنان مبهوت گذران زندگی ام که گویی کاری جز نگریستن نمی دانم ،

آنقدر متحیرم که گاه گویی فراموش می کنم باید زیست ، باید بود ،

به خداییش قسم ! دلم برای تحمل کوچک است ...

به بزرگیش قسم ! دلم برای تحمل بی طاقت است ...

به خودش - که تنها او می داند و بس - قسم !

دلم محزون و مردد و مبهوت است ،

دلم شکسته است ...

آن هم نه از آن شکستن های ساده و بچگانه ...

غریبانه و پر درد و ساکت وساکت و ساکت شکسته است ،

از او فقط قطره ای مانده ،

- از برکه کوچک و حقیر ساکت دلم فقط قطره ای مانده -

که نگاهش تنها به لطف و بی کرانگی دریاست ،

و تنها او را می بیند ،

و می داند جز دریا هیچ کس او را نمی فهمد.

خدای من ! صدای من دل شکسته را می  شنوی ؟

التماست کنم یک نظر به قطره حقیرت می اندازی ؟

من دعا بخوانم تو اجابت می کنی ؟

فریادت می زنم ،

با همه وجود ،

با همان یک قطره باقی مانده از هستی ام ...

فریادت می زنم و تنها از تو می خواهم ،

که خواستن از کسی جز تو جایز نیست ...

خدای من !

معبود من !

یا رحمان و یا رحیم !

یا رحمان و یا رحیم !

یا رحمان و یا رحیم !

به فریادم برس ...

...

آنقدر می خوانمت تا اجابت کنی مرا ...

...