حال خوبی نیست، دنیای خوبی نیست، شهر خوبی نیست،

.

چقدر آدم ها غریبه اند، چقدر نگاه ها سنگین و بی روح است،

.

چقدر واژه ها تلخند، چقدر صداهای گوش خراش زیاد شنیده می شوند،

.

شهر را همین نگاه ها و صداها و واژه ها خاکستری کرده اند ...

.

خدای من به تو پناه می برم ...

.

دلم از تنهایی و غربت این دنیا گرفته است،

.

به خدا اگر نام تو را یادم نداده بودند و اگر نمی دانستم همچون تویی در هر لحظه شنوای

.

 صدایم هست، دیگر نمی ماندم.

.

در هر کوچه و خیابانی که قدم می زنم انگار بیشتر یقین حاصل می کنم که تو را از یاد

.

برده اند،

.

و از یاد برده ایم ...

.

خدای من به تو پناه می برم ...

.

نکند در این خاکستری دنیا نقطه سیاهی باشم، نکند از یادم برود که تو همواره مرا

. 

می بینی و می شنوی،

.

نکند فراموش کنم که یاد تو روی آتش غربت این دنیا، آب شفاست،

.

نکند راه گم کنم و نفهمم و به جای حریم امن تو سر از نا کجا آبادهای غضبت در

.

آورم ...

.

خدای من به تو پناه می برم ...

.

چراغ های هدایت زیاد است و بیراهه های ضلال نیز، مرا بینایی ده تا راه را از بیراه

.

بشناسم ...

.

مرا فهم ده تا ارزش را از ضد آن تمییز دهم که در محضر تو جای این دو را عوض

.

کرده اند ...

.

و مرا دلی ده که جز نور عشق تو در آن راه نیابد و عقلی که دلم را از هر چه ظلمت

.

 است پاسبانی کند ...

.

.

.