پُر پروازم من

پُر حس بودن ، پُر فریادم من

...

با توام هق هق بی تاب شب هنگامه من

با توام بغض نهان ، اشک روان ، آتش جان

با تو ای حادثه دور و نیافتاده من

که مرا پُر ز سکوتی کردی

خالی از عشق و صدا

که مرا ...

نه! نمی گویم باز که چه با من کردی

:

پُر پروازم من

پُر حس بودن ، پُر فریادم من

...

من دلم می خواهد

بپرم تا خورشید

بروم تا خود نور ، تا خود مطلق عشق

و دلم می خواهد

نعره ای سر دهم از عمق وجود

و نه اینبار شوم پُر ز سکوت ، پُر فریاد سکوت

و دلم می خواهد

یک نفس راحتِ راحت بکشم

 ...

" من نه آنم که زبونی کشم از چرخ فلک"

...

پُر پروازم من

پُر حس بودن ، پُر فریادم من

 ...

.

.

.