تنهای ماندنی بیا، ببین، بگو، بخوان

ترانه های نو بگو

بشوی گرد غصه را

ببار ابر گریه را

رها کنم ز بند قصه ها و رنج ها

رها کن از کمند این ترانه ها و درد ها

تمام این سکو تها

به عشق واژه های مهربان تو

سکوت محض مانده اند.

تو شاعر همیشگی ترین ترانه ای

و من عطش عطش به انتظار این شنیدنم.

بیا که جز به نبض دلنشین صوت تو

جهان بی قرار قلب من

 نمی شود پر از قرار

بیا و بشکن این سکوت محض و تلخ را

که این سکوت از ازل سکوت

به وجد نازنین حضور تو

برون شود ز پیله خموش خود،

و تو که نبض هستی جهان من به دست توست

بدان که بی خیال تو دوباره هیچ می شوم.

تو همدم صبور بی بدیل این دقایقی

تو شاعر همیشگی ترین ترانه ای

و من عطش عطش به انتظار این شنیدنم

...

طلوع تو تمام هستی مرا پر از غرور می کند...

...

...