تو را به وسعت آبها قسم و به پاکی دریا و به بی کرانگی اقیانوس ، به روندگی رود ؛

 تو را به هرمان نفس خورشید قسم و به تبلور نقره گون ماه و به الماس ستارگان، 

 به شهاب های زود عبور ؛

 تو را به استواری کوه ها قسم و به پهنه دشت و به سکوت کویر ، به صحرا های صبور ؛

 تو را به پاکی باران قسم و به جذبه رعد و به تلنگر برق ، به ابرهای پر ز شور ؛

 تو را به روشنایی روز قسم و به سکوت شب و به طراوت سپیده دم ، به افق های دور ؛

 تو را به حمد قسم و به توحید و ص و به یاسین و ق ، به کوثر و به نور ؛

 بگیر دستم ای مطلق نور ، شنو صدایم ای خدای صبور ...

 خدای من

 تو را به هر آنچه هست قسم ، که لحظه ای نشوم ز یادت دور ؛

 خدای من

 تو را به هر آنچه هست قسم ، که در عبور ز پس کوچه های عمر فقط صبور باشم و صبور و صبور

 خدای من

 تو را به هر آنچه هست قسم ، که با تو باشم و ساده ، بی غرور ؛

 خدای من

 تو را به هر آنچه هست قسم ، بیا به خلوت من همین شبانه های نه دور ؛

 خدای من

 تو را به هر آنچه هست قسم ، تو را به هر آنچه هست قسم ...

 که رهم رو به نور باشد و نور ... 

پيام هاي ديگران ()

لینک

۱۳۸٥/٦/۱۸ - غریب آشنا

________________________________________________________________ ________________________________________________________________