دره سکوت

تو شاعر همیشگی ترین ترانه ای...

غریب آشنا — Tue, 22 Jun 2010 04:52:35 GMT

تنهای ماندنی بیا، ببین، بگو، بخوان

ترانه های نو بگو

بشوی گرد غصه را

ببار ابر گریه را

رها کنم ز بند قصه ها و رنج ها

رها کن از کمند این ترانه ها و درد ها

تمام این سکو تها

به عشق واژه های مهربان تو

سکوت محض مانده اند.

تو شاعر همیشگی ترین ترانه ای

و من عطش عطش به انتظار این شنیدنم.

بیا که جز به نبض دلنشین صوت تو

جهان بی قرار قلب من

نمی شود پر از قرار

بیا و بشکن این سکوت محض و تلخ را

که این سکوت از ازل سکوت

به وجد نازنین حضور تو

برون شود ز پیله خموش خود،

و تو که نبض هستی جهان من به دست توست

بدان که بی خیال تو دوباره هیچ می شوم.

تو همدم صبور بی بدیل این دقایقی

تو شاعر همیشگی ترین ترانه ای

و من عطش عطش به انتظار این شنیدنم

...

طلوع تو تمام هستی مرا پر از غرور می کند...

...

همانست که بود ...

غریب آشنا — Sat, 06 Mar 2010 02:23:29 GMT

دور گردون به همان سیرت و سانست که بود

شرح دلتنگی من نیز همانست که بود

قصه غصه شب ها و نگفتن هیهات

شب همان ، قصه همان ، درد همانست که بود

دلم از دست جهان شکوه دو چندان دارد

آخر این معرکه بازار ، همانست که بود

راز دل فاش بگفتم با یار

باز هم راز همان ، یار همانست که بود

صبر ایوب طلب از دل و جان می کردم

دل بی تاب همان ، صبر همانست که بود

شور شیرین به سر و غصه فرهاد به جان

سر پر شور همان ، عشق همانست که بود

به امید قدمش هیچ غمی در دل نیست

شوق دیدار همان ، یار همانست که بود

یا رب آن یکه سوار از سر رحمت برسان

که جهان در طلب و باز همانست که بود

مرا دریاب ...

غریب آشنا — Tue, 17 Nov 2009 10:29:06 GMT

وه چه دلتنگم من امشب ای خدای باد و باران

عجب بی پرده می گریند چشمانم!

چه بغض بی شکیبی در گلو دارم!

خداوندا مرا یاری رسان امشب

مرا دریاب

...

الهی مرا دلی هست و دردی،

قرارم شو که هر بی قراری را قرار تویی

و جز تو همه خود بی قرارانند.

دلا غفلت بسه ! ...

غریب آشنا — Wed, 10 Jun 2009 21:25:52 GMT

دلا دانی که دنیا چند و چونه؟

چه می دونی تو احوال زمونه؟

زمونه مردماش از سنگ و چوبن

کم اند اونها که آروم و صبورن

نگاهاشون پر نیرنگ و حیله ست

دلاشون لب به لب از زهر کینه ست

صداهاشون همه فریاد و داد‌ِ

کی اینجا در پی احسان و داد‌ِ؟

به هر کی می رسی خودبین و سرد‌ِ

کسی که ساکته دنیای درد‌ِ

حقیقت رو می ذارن زیر پاشون

چه آسون می گذرن از اشتباشون

یه عالم مرده‌ی در حال حرکت!

و دنیایی پر از لختی و رخوت!

اینا انگار دلاشونو فروختن

به مشتی سنگ و رنگ و آهن و تن!

بگو اینها همه رویا و خوابه

آخه دل ارزشش بیش از سرابه!

گل‌ُ باید به دست باغبون داد

دل‌ُ باید به یار مهربون داد

نمی گم دیگرون من هم همینم

خودم از بد بدا هم بد ترینم

چقدر رنگ و چقدر طرح و حقارت ؟!

کجا رفت سادگیمون و وجاهت ؟!

چی شد پیمون و عهدایی که بستیم؟!

چرا آخر تمامش رو شکستیم ؟!

چه راحت آخرت رو بی خیالیم!

چه بی پروا به فکر قیل و قالیم!

...

چقدر اون بچگی هامون قشنگ بود

همه دنیا یه تاب ، الاکلنگ بود

یه دنیا بازی و شادی، مسرت

به دور از غل و غشهای جماعت

چه یکرنگی بی مثل ومثالی!

چه حالی داشت بحر بی خیالی!

و انگار اون زمونها مرد بودیم

که پاک و صادق و همدرد بودیم

ولی حالا صداقت دُر مثاله!

کمه، اما همونم بی مثاله!

بیا چشماتو قدری باز تر کن

به حال این دل زارت نظر کن

ببین آسون نگاشو یادمون رفت!

تموم نعمتاشو یادمون رفت!

همین آزادیمون کلی گرونه

بهاش خون هزاران تا جوونه

به اسم عشق آتش می فروزیم

به نام دوست جانها را بسوزیم

ولی عشق است معنای حیاتت

به این ره سهل گردد هم مماتت

و دل آرامشش از هستی اوست

همان آخر و اول بهترین دوست

...

دلم گویی پر از حرف نگفته ست

هنوز از درد ها نا گفته ها هست

تمام حرفهایم گفتنی نیست

مجال وا‍ژه ها هم بیش از این نیست

خلاصه یادمون باشه که هستیم

کجاییم و به دنبال چه هستیم

به خاطر بسپریم آلاله ها رو

شبا رو گریه ها رو چاه هارو

دل و دلدار و ماه و سال ها رو

به وقت عاشقی فریاد یارو

دلا غفلت بسه، بیدار باشه!

به هر جا بنگری اون جای پاشه

حول حالنا الی احسن الحال...

غریب آشنا — Fri, 20 Mar 2009 08:51:34 GMT

یا مقلب القلوب و الابصار

یا مدبر اللیل و النهار

یا محول الحول و الاحوال

حول حالنا الی احسن الحال

...

چند ساعتی بیش تا پایان این سال کهنه و گرد و غبار گرفته باقی نمانده است

و انگار باز هم از وظیفه ام غافل بوده ام و از پس آن بر نیامدم

که وظیفه جز شکر و جز اطاعت و فرمانبرداری،

جستجوی او و یافتن اوست در لا به لای تمامی اتفاقات ، و در هر لحظه،

و من باز با کوله باری از شرم به سال جدید وارد می شوم.

بارالها! در این سال جدید توانی ده تا چنان انقلابی در قلبم و در قلب هایمان ایجاد کنیم

که نه غفلتی باشد و نه نافرمانی و نه کوتاهی،

پروردگارا! تقدیر شب و روزهای نیامده را طوری برایمان قرار ده

که هیچ روزی را جز به ذکر تو آغاز نکنیم

و شبی را جز به یاد تو و شکر نعماتت سر به بالین نگذاریم و به صبح متصل نکنیم.

بزرگا! حال مرا و دوستان و عزیزانم را چنان متحول کن که جز حب تو و دوستانت،

بر دلهامان مهر دیگری ننشیند و مست به هیچ چیز نشویم جز شراب عشق تو

که همانا این بهترین احوال است.

...

نوروزتون مبارک

فقط و فقط یکی ...

غریب آشنا — Sat, 14 Feb 2009 21:43:02 GMT

دلم از وحشت شبهایی اینچنین پر است ،

دلم از هیاهوی پوچ زمین ،‌ از حصارهای بودن ، از دیواره های سنگین زیستن گرفته

است ...

دلم دل نیست

نمی دانم چیست ؟

سرزمین حیرانی است ...

کویر است ...

گویی نیستم و این نبودن است در لباس بودن ...

گویی همه چیز بر قلبم سنگینی می کند ...

اشکی نمی ریزم ، سنگین تر می شوم ...

دور دلم حصار می کشم مثل بقیه حصارهایی که زمین و زمان و آدم ها برایم کشیده اند ،

چشم هایم را می بندم ،

‌به گوش هایم می گویم نشنوند ،

در صندوقچه گویای اسرار را می بندم ...

آرام می نشینم ...

بی دلهره و بی وحشت ، بدون اضطراب شب های تنهایی ،

بدون ترحم به دلی که کویر شد و خشکید ، بی آنکه همهمه زمین و زمینیان را

بشنوم ...

سکوت محض ،

آنقدر که صدای تپش تپش قلبم طنین انداز شود ...

فقط و فقط یکی را میهمان دلم می کنم ...

با او حرف می زنم ، برایش اشک می ریزم ، درد دل می کنم ،

می شود محرم اسرار و مرهم هر چه زخم بر دلم جا مانده.

...

کاش مرحمتی کند به این برهوت و کاش بپذیرد حضور در این کوچکی مطلق را ...

کاش گوشه چشمی بیاندازد ، بپذیرد ، ببخشاید ...

که او مطلق عشق است و آرامش و مطلق هر چه خوبی است و مطلق نور ...

خدای من به تو پناه می برم ...

غریب آشنا — Fri, 26 Dec 2008 21:15:42 GMT

حال خوبی نیست، دنیای خوبی نیست، شهر خوبی نیست،

چقدر آدم ها غریبه اند، چقدر نگاه ها سنگین و بی روح است،

چقدر واژه ها تلخند، چقدر صداهای گوش خراش زیاد شنیده می شوند،

شهر را همین نگاه ها و صداها و واژه ها خاکستری کرده اند ...

خدای من به تو پناه می برم ...

دلم از تنهایی و غربت این دنیا گرفته است،

به خدا اگر نام تو را یادم نداده بودند و اگر نمی دانستم همچون تویی در هر لحظه شنوای

صدایم هست، دیگر نمی ماندم.

در هر کوچه و خیابانی که قدم می زنم انگار بیشتر یقین حاصل می کنم که تو را از یاد

برده اند،

و از یاد برده ایم ...

خدای من به تو پناه می برم ...

نکند در این خاکستری دنیا نقطه سیاهی باشم، نکند از یادم برود که تو همواره مرا

می بینی و می شنوی،

نکند فراموش کنم که یاد تو روی آتش غربت این دنیا، آب شفاست،

نکند راه گم کنم و نفهمم و به جای حریم امن تو سر از نا کجا آبادهای غضبت در

آورم ...

خدای من به تو پناه می برم ...

چراغ های هدایت زیاد است و بیراهه های ضلال نیز، مرا بینایی ده تا راه را از بیراه

بشناسم ...

مرا فهم ده تا ارزش را از ضد آن تمییز دهم که در محضر تو جای این دو را عوض

کرده اند ...

و مرا دلی ده که جز نور عشق تو در آن راه نیابد و عقلی که دلم را از هر چه ظلمت

است پاسبانی کند ...

دنیا چه رنگی است و چرا؟

غریب آشنا — Wed, 03 Dec 2008 21:17:52 GMT

دنیا چه رنگی است و چرا؟

هر کس جوابی داد :

" خاکستری به خاطر بهت آدم ها و ناشناخته ماندن واقعیت شان"،

" سیاه و سفید به خاطر غم ها و شادی ها"،

" رنگارنگ به خاطر یکسان نبودن همه روزها"،

" ترکیبی از زرد و قرمز و آبی و سیاه و سفید"،

"هر کس خودش رنگ دنیایش را مشخص می کند"،

" یکی آسمان لاجوردی را می بیند و دیگری گل و لای خیابان"،

" بی رنگ چون بی ارزش است"،

" آبی"،

" سرمه ای"،

...

زیبا بود...

دنیای من هم رنگارنگ بود و هست، به خاطر تمامی حوادثی که چه تلخ و چه شیرین در

آن رخ داده است ...

و آرزویم این بود که حال که دنیای من پر از رنگ هایی است که هر کدام زیبایی خود را

دارند، کاش ترکیبی از همه این رنگارنگ های زندگی تک تک انسانها رنگی خنثی -

شاید شبیه خاکستری - نمی بود و رنگی پر نشاط داشت و زیبا ...

و یا رنگین کمانی بود که از فرش به عرشمان ببرد...

و کاش رنگی داشت شایسته ظهور یک فرشته زمینی ، یک انسان ملکوتی ...

...

پروردگارا ! تو را شکر به خاطر تمامی رنگ هایی که بر زندگیم پاشیدی و باز هم تو را

شکر به خاطر آنچه تا کنون بر من گذشته است که هر یک رنگی داشته است یکتا ...

...

( راستی شما فکر می کنید دنیا چه رنگیه و چرا؟ و فکر می کنید خدا چه رنگی داره و

چرا؟)

سلام ...

غریب آشنا — Thu, 06 Nov 2008 22:23:17 GMT

امروز روز یک آغاز دوباره است

آغاز بودن

اما نه مثل قبل

بلکه با رنگ و صورتی جدید

و با دلی و دیدی جدید

که اینچنین نو شدن و پس از یک مبارزه – که وادار به سکوتم کرده بود-

دوباره در‌ این کلبه را گشودن

برایم همچون تولدی دوباره است.

ولی هنوز یقین دارم

که فقط با سکوت است که می شود به زمزمه درون گوش سپرد

و روح لطیف جاری در دنیا را - به قدر بضاعت- حس کرد.

...

و گاه سکوت لازمه زندگی است

...

پس از تحمل سنگینی این سکوت - که گاه به مرگش شبیه دانستند! -

حنجره ام فریادی را طلب می کند

و چه وا‍‍‍ژ‍‌ه ای برای فریاد زیبا تر از نام خداست ؟!

و برای شکستن یک سکوت چه واژه ای شیواتر از سلام است؟!

...

پس سلام !

"خداوندا مرا آن ده که آن به."

سکوت ...

غریب آشنا — Wed, 16 Jul 2008 22:14:16 GMT

شاید سکوت پایان خوبی باشد برای دره ای که سراپا سکوت است.

شاید سکوت پایان خوبی باشد برای غریب آشنایی :

که تمام حرف های دلش در لفافه بود و ناگفته ماند،

که قلبش پر از تپش بود و لبریز از سخن و لبش خاموش،

که چشم هایش شوق داشت وغم و اشک،

که هیچ نبود و هیچ نداشت جز یک دل برکه ای کوچک که در آن امید بود و عشق،

که تنها بود و تنها بود و تنها.

برای غریب آشنایی که از هر آنچه بر او گذشت فقط دانست

که برای بودن هدفی لازم است و برای رسیدن به هدف راهی،

و برای در راه بودن و در راه ماندن - آن هم در این شوربای چند رنگ دنیا-

فقط مبارزه لازم است،

نه مبارزه با کسی یا چیزی

که مبارزه با درون و نفس خویش،

و گاه مبارزه با احساس و دل خویش - آن هم طوری که نابود نشود و از بین نرود-

...

وشاید حتی سکوت آغاز خوبی باشد برای دوباره بودن و نو شدن.

...

حرفی نیست چون بها نه ای نیست.

هر چند که همواره بهانه ها دست به قلمم نکرده اند اما اینبار ...

اما اینبار سکوت را به واژه ارجح می بینم که حرف های دل را گاه محرم و مرهمی جز

خود دل نیست.

...

تا آن نمی دانم کی ای که دوباره سکوت کلمه شود و حرف و سخن،

حق یارتان.

دلتان شاد.